به نقل از نوپیام، در نامه سعید نمکی خطاب به جهانپور آمده است:« اخیرا در فضای مجازی مطالبی از شما منتشر شد که به محض اطلاع خواستم تا به نحوی شایسته و با گفتمان در شأن مجموعه نظام سلامت، کدورت را از اذهان بزدایید و فضای درهم ریخته را مرمت کنید و اشاره کردم هرگونه تأخیر و تعلل در این ترمیم دوستانمان را شگفت زده‌تر، مردم بی اطلاع را رنجورتر و اندکی را که سد راه سوء استفاده‌هایشان بوده‌ایم، آماده‌تر برای سوارشدن بر ارابه تخریب و شخم زدن مغرضانه دستاوردهای ارزشمند ایام پرملالمان خواهد کرد.
تلاش کردیم در این روزگاران سخت، در اوج کاستی‌های ناشی از تحریم های مالی بیرونی و بعضا عاطفی درونی بی‌توجه به رانش‌ها و کشمکش‌های فضای سیاسی کشور و در زیر بار آثار سیل، زلزله، آنفلوآنزا و کرونا فقط به مردم و نجات‌شان از این بلای تاریخی بیندیشیم و با صبوری، خوشرویی، خستگی ها و بی خوابی های مستمر خود و همکاران جان برکف را به تاب‌آوری بدل کنیم تا مردم دلگرم باشند و نهراسند که شاید مدافعان سلامت کشورشان وامانده‌اند و چهار موج هولناک را با جمیع کاستی‌ها به لطف الهی مدیریت کردیم و مردم مهربان این سرزمین بخوبی می‌فهمند و کریمانه پاسدار خدمتگزاری صادقانه مدافعان سلامتند. برای کاستن از تلخی لحظه‌های جانکاه این ایام سخت گفتمانی تازه را برگزیدیم و با شیرینی قند پارسی ادبیات کهن این سرزمین درآمیختیم و حتی سخنان نامربوط را با شعری، طنزی، تمثیلی برگرفته از گنجینه نفیس هنر و ادب دیرینه این سرزمین پاسخ گفتیم تا اندیشه‌های پریشان و خسته مردم را مشوش‌تر و منزلت خویش را نازل‌تر نکنیم.

اینک گفتار و نوشتاری با واژه‌های زمخت حتی برای آنان که دشنام می‌دهند، شان مجموعه صبور و بردبار نظام سلامت نیست. گفتمان سخیف در ذهن دیگران خفیفمان می‌کند و نخبه را گویش پخته باید و خدمتگزاران صبور را تندخویی و درشت‌گویی نشاید. در همین کارزارهای تبلیغاتی انتخاباتی بعضی از دوستان ۱۶ ماه زحمت ما را چگونه به چالش کشیدند؟ و ما فقط با طنز و شوخی از کنارش گذشتیم.

صبوری، تاب آوری و خوشرویی در کردار و بهره گیری از واژگان نفیس و پاکیزه در گفتار، انتظار همه فرهیختگان، بزرگان و مردم شریف و نجیب و قدرشناس کشور از همه ماست.

کرونا می‌رود، البته نه چندان زود همانگونه که اجدادش رفتند و ما نیز می‌رویم همانگونه که پیشینیانمان رفتند و آنچه می‌ماند، پژواک زیبایی‌ها و زشتی‌های گفتار ماست در زیر این گنبد مینا و نیکی‌ها و بدی‌های رفتار ماست که ثبت می‌شود در صفحه تاریخ این سرزمین کهن.

که به قول خواجه شیراز:

بر این رواق زبرجد نوشته اند به زر

که جز نکویی اهل کرم نخواهد ماند»

پست های پیشنهاد شده

هنوز نظری ثبت نشده،نظر خود را ثبت کنید!


افزودن نظر

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

5 − یک =